Artikel Door de ogen van Lia: 'Niemand laat in huis meer spullen slingeren.'

Niemand laat in huis meer spullen slingeren

Door de ogen van Lia

 

Lia (54) is getrouwd en moeder van drie kinderen van 20, 23 en 26 jaar. Thuis kan ze altijd rekenen op de hulp van haar gezinsleden. Natuurlijk zijn sommige dingen lastiger wanneer je niet goed ziet. Maar Lia heeft zich hierdoor nooit laten belemmeren en vindt met een beetje creativiteit en hulp meestal wel een oplossing. “Mijn visuele beperking is geen belemmering voor het dagelijks leven met onze kinderen.”


“Veertien jaar geleden verslechterde mijn zicht in een vrij hoog tempo. Ik zie nu met mijn ene oog nog maar één procent, met het andere alleen licht en donker. Sommige praktische dingen als kleding kopen met de kinderen werden daardoor lastig. Kledingmaten en kledingprijzen kon ik niet meer lezen en ik kon ook niet goed meer zien of die broek nu wel of niet leuk stond.”

Mijn visuele beperking is geen belemmering voor het dagelijks leven met onze kinderen. Met een beetje creativiteit en hulp vinden we meestal wel een oplossing.
Foto van Lia en haar hond

Proces

“Ik was in het begin best hard voor mezelf. Ik had een beperking, vond ik, niet mijn gezin en ik wilde ze zo min mogelijk daarmee lastigvallen. Dat veranderde nadat ik een intensief revalidatieprogramma volgde op ’t Loo Erf, een revalidatiecentrum voor slechtzienden en blinden in Apeldoorn. Gedurende elf maanden was ik vier dagen per week daar en omdat ik destijds zo lang in Apeldoorn verbleef was ik onder meer niet thuis in de periode dat onze jongste eindexamen deed voor de middelbare school. Daar had ik het best moeilijk mee: Bij de andere twee kinderen was ik altijd thuis geweest en ik wilde er ook voor haar zijn tijdens deze spannende periode.”


“Ik doe thuis de meeste dingen nog net als voorheen, toen ik nog goed zag. Maar niemand laat in huis meer spullen slingeren, ik val er anders over. Onze kinderen zijn heel behulpzaam. Als ze bijvoorbeeld boodschappen doen, bellen ze altijd even om te vragen of ik nog iets nodig heb. Ze weten dat boodschappen doen mij veel moeite kost. Volgens mijn kinderen gaat het er bij ons thuis er net zo aan toe als bij vrienden. Voor mij is dat fijn om te horen, dat betekent dat mijn visuele beperking hen niet belemmert in hun dagelijkse leven.”

“Met koken gebeurt het weleens dat ik het zout vergeet of juist teveel zout gebruik. Bakken was altijd een hobby van me en dan het liefst heel ingewikkelde taarten. Nu bak ik nog wel appeltaarten en cakes, maar ingewikkelder dan dat wordt het niet. Ik kan ontzettend genieten van programma’s als Heel Holland Bakt. Ik zit dan echt met mijn neus tegen onze grote televisie en geniet van het commentaar.”

Vakantie

“We zijn als gezin een aantal jaren achter elkaar na Spanje op vakantie geweest. Onze kinderen waren al wat groter en konden al zwemmen toen mijn zicht verslechterde. We gingen als familie gezamenlijk naar het strand of het zwembad, maar trokken er ook regelmatig op uit. De bergen in bijvoorbeeld, over een zandpad vol keien drie kwartier klauteren naar een waterval. Onverantwoord misschien om te doen met een stok. Ik heb daar dan ook heel wat schuivers gemaakt. We gingen ook graag naar stadjes in de omgeving, of naar een markt. En lekker uit eten natuurlijk, mijn man leest dan, net als thuis, de menukaart voor. En onze kinderen helpen, net als thuis, met boodschappen doen en eten koken.”