Artikel Door de ogen van Marjolein: Gezinsgeluk in het donker

Gezinsgeluk in het donker

Door de ogen van Marjolein

 

Marjolein is moeder, echtgenote en blogger. En ze is blind. Nog niet zo heel lang en samen met haar gezin maakt ze van alles mee. Voor 'Door de ogen van' schreef ze een column.

Mijn naam is Marjolein. Ik ben de trotse moeder van een zoon en een dochter. Vanaf mijn geboorte was ik slechtziend. Vier jaar geleden werd ik stekeblind, toen kreeg ik twee prothese ogen. Dat was echt wel moeilijk. Ik zag al bijna niets meer, maar helemaal donker was het tot dan toe niet. De steun en liefde van mijn familie is heel belangrijk. Zij maken alles samen met mij mee en soms zeggen ze de mooiste dingen. Toen mijn kinderen die emoji met hartjesogen zagen zeiden ze: "Dat ben jij mam." Dat vond ik zo mooi en het klopt ook. Ik kan dan niets zien met mijn ogen, ze zitten wel boordevol liefde.

Van de uitspraken van de kinderen kan ik zo genieten. Tijdens een bezoek aan het zwembad pakte mijn dochter mijn hand en zei: "Volg mij maar mam, ik ben nu wel even je blindengeleidezeehond." En van mijn zoon kreeg ik de eretitel Superblindje.

Foto Marjolein en haar kinderen

 

Als de kinderen een optreden of wedstrijd hebben vind ik het belangrijk om erbij te zijn. Voor hen en voor mezelf. Ik zie er natuurlijk geen fluit van. Gelukkig is er altijd wel iemand die mij vertelt wat er te zien is. Zo was ik ook mee naar de kijkles van het schoolzwemmen van mijn dochter. Een vriendinnetje vroeg aan mijn dochter: "Waarom is je moeder mee naar de kijkles, ze kan toch niks zien?" Om me heen hoorde ik een paar ouders schrikken. Ik vond het een goede vraag. Mijn dochter ook. Zij antwoordde: "Mamma kan niks zien, maar ze kan wel alles horen. En ik vind het heel leuk dat mamma er is." Terwijl ze me begon nat te gooien, riep mijn dochter vrolijk: "En ze kan ook goed voelen." Haar klasgenootjes vonden dit een leuk idee en begonnen me ook nat te gooien. Daar zat ik dan, drijfnat en zielsgelukkig bij de kijkles.

Tijdens een meekijkochtend op de school van onze kinderen waren mijn man en ik in de klas van onze zoon. Ik aaide mijn zoon over zijn rug. Voorzichtig werden mijn handen weggeduwd en hoorde ik een zware mannenstem zeggen dat mijn zoon ergens anders zat. Bleek ik de vader van een klasgenootje te hebben geaaid. Mijn man en zoon moesten heel hard lachen. En die vader gelukkig ook. Later in de klas van mijn dochter heb ik eerst maar even gecheckt of het echt mijn dochter was voordat ik haar een knuffel gaf.

Ik kan dan niets zien met mijn ogen, ze zitten wel boordevol liefde.

 

 

Laatst pakte mijn zoon mijn handen om een dansje uit Fortnite voor te doen. En met de kinderen speel ik regelmatig het spelletje: Ik zie ik zie wat jij niet ziet en mamma ziet het al helemaal niet. Als ik dan win vinden ze dat super knap. Ikzelf eigenlijk ook.

Dat ik mijn man en onze kinderen niet meer kan zien vind ik heel moeilijk. Ik ben er heel dankbaar voor dat ik hen elke dag mag meemaken. Ik wil graag Paul de Leeuw citeren: Een miljoen bedankjes voor dit mooie leven.

Marjolein