Artikel Door de ogen van Alie: 'Vroeger schilderde ik altijd.'

Vroeger schilderde ik altijd

Door de ogen van Alie

 

Alie is 80 jaar en heeft maculadegeneratie. Deze diagnose is nu anderhalf jaar geleden gesteld, nadat haar rechter oog in korte tijd sterk achteruit ging. Met haar linker oog ziet ze al vanaf haar geboorte alleen maar kleuren. Maguladegeneratie is een netvliesaandoening die vaker voortkomt bij oudere mensen. De zoektocht naar passende brillenglazen bood helaas geen oplossing. Acceptatie van de beperking en kijken naar wat nog wel lukt, is haar levensmotto geworden. 


”Creatief bezig zijn, daar hou ik enorm van. Vroeger was ik altijd aan het schilderen, breien, lezen en spelletjes doen. Doordat ik nu de dingen op 10 centimeter afstand pas goed in beeld heb, is het voor mij onmogelijk om nog te schilderen. Daar heb ik afstand van moeten doen. Heel pijnlijk. Echt een gemis. Gelukkig gaat breien nog wel omdat ik dat op de automatische piloot doe."

Soms laat ik een steekje vallen, nou ja… dan helpt iemand mij en dat lossen we dan wel weer op.

Toch valt het haar in het dagelijks leven niet mee om zelfstandig te blijven functioneren. Haar man is haar grote liefde, steun en toeverlaat. Ze boffen met elkaar, zegt ze. Alleenstaanden met een beperking hebben het zwaarder. Ze gaan samen naar de winkel, hij vergroot het lettertype op de iPad en monteert de loep aan de tafel, zodat korte stukjes lezen weer voor haar mogelijk wordt.

Ze vertelt dat het moeilijk is om zoveel hulp aan vreemden te vragen. En dat ze niet snapt waarom supermarktketens de houdbaarheidsdatum en het gewicht van artikelen niet in wat groter afdrukken. “Ik wil in een supermarkt juist dat weten, waarom worden die zaken niet groot afgedrukt? Die scannertjes waarmee je de prijs in supermarkten kan controleren, waarom spreken die dingen niet? Zo moeilijk kan dat toch niet zijn?”

Pasfoto Alie

Nieuwe manieren

Oudere mensen die op latere leeftijd slechtziend of blind worden verliezen in rap tempo hun zelfstandigheid, vertelt ze. De samenleving is er niet op ingericht. “Er is wel een gebarentolk maar bijna geen aanbod met audiodescriptie. Alleen 888. Dat is toch niet te geloven in een maatschappij waar mensen steeds ouder mogen worden?”
 

Laatst zag ze op een bankje in het park een blinde jonge vrouw die op haar mobiel haar e-mail uitlas. Daar werd ze door getroffen. De vrouw had een oortje in, het zag er ook nog fraai uit. Het kan dus wel. Jeugdige mensen kunnen nog leren omgaan met spraaksoftware. Alie denkt niet dat ze zelf nog digitale handigheidjes gaat leren. Ze kan omgaan met haar smartphone. Dat is voor nu voldoende.
 

Ze probeert inmiddels toch weer kleine stukjes met de nieuwe loep te lezen, Netflix met grote letters te kijken, te breien en met haar dochters en vrienden in contact te zijn. En niet te vergeten: blijven bewegen, hoewel alleen op pad gaan niet meer lukt. Onzekerheid speelt haar parten. Bang om te vallen. Gelukkig zijn er lieve mensen om haar heen die met haar wandelen. Zussen die met haar gaan winkelen en haar de prijs en de maat van een aantrekkelijk bloesje influisteren.
 

Het is de tegenwind die de vlieger doet opstijgen. Alie leert met vallen en opstaan dat er met hulpmiddelen en helpende handjes van de mensen om haar heen nog veel mogelijk is. Alleen het niet meer kunnen schilderen en handwerken blijft voor haar nog een pijnlijk issue. “Aanvaarden van verlies kent immers zijn eigen weg en tempo”, zegt ze treffend.